Y twarz wybladła, y usta czystości,

Y czoło swoiey pozbyło piękności.

Zdaie się niby z oczu łza wypływa,

Wzdychanie z piersi co raz się dobywa.

Niemal w obrazie cierpi Panna męki,

Tak swey pan malarź dołozył w tym ręki;

W iednym pobłądził: po co tkwi miecz ony?

Wszakźe był w sercu cały pograźony!