1Харин Рахээл Яковһаа үхибүүтэй боложо шадахагүй \,г байһанаа хараад, эгэшэдээ атаархан, Яковта иигэжэ хэ лэбэ:

— Намда хүүгэдые үгөөгүй һааш, би үхэхэм.

2Зүгөөр Яков уурлажа, тэрээндэ харюусаба:

— Би Бурхан юм гүб? Би шамайе хүүгэдгүй болгоо юм гүб?

3Тиихэдэнь Рахээл үбгэндөө иигэжэ хэлэбэ ха:

— Энэ болбол Билһаа гэдэг минии зараса эхэнэр. Ши тэрээн-тэй унта. Тэрээнһээ хүүгэд үбэр дээрэмни гарабалнь, намда үхибүүн түрөө гээд тоолохоб.

4Тиигээд Рахээл үбгэндөө Билһаа гэжэ зараса эхэнэрээ бага һамган болгон үгэжэ, Яков тэрээнтэй унтаад,5Билһаа хээлитэй боложо, хүбүү түрэбэ.

6— Бурхан гуйлтыем дуулаад, хүбүү үгэжэ, намайе үршөө-гөө, — гэжэ Рахээл хэлээд, тэрэ хүбүүндэ «Даан» («Үршөөгөө» гэһэн удхатай үгэ) гэжэ нэрэ үгэбэ.

7Удаань Рахээлэй зараса эхэнэр Билһаа дахин хээлитэй боложо, үшөө нэгэ хүбүү түрэбэ.

8— Би эгэшэтэеэ угаа ехэ тэмсэл ябуулжа, диилээб, — гэжэ хэлээд, хүбүүндэ «Нафталии» («Минии тэмсэл» гэһэн удха-тай) гэжэ нэрэ үгэбэ.

9Бэшэ үхибүүтэй болохогүй байһанаа Леһаа хараад, өөрынгөө зараса эхэнэр Зилпаае бага һамган болгон үбгэндөө үгэбэ.

10Зилпаа Яковта хүбүү түрэбэ.11Тэрээндэ Леһаа баярлажа, иигэжэ хэлэбэ:

— Ехэ аза талаан болобо!

Тиигээд тэрэ хүбүүндэ «Гаад» («Аза» гэһэн удхатай үгэ) гэжэ нэрэ үгэбэ.

12Зилпаа дахин хээлитэй боложо, баһа нэгэ хүбүү гаргаба.

13Тии хэдэнь Ле һаа иигэжэ хэлэбэ:

— Одоо минии ехэ жаргалтайе эхэнэр хүн бүхэн гэршэлхэ даа.

Тиигээд тэрэ хүбүүндэ «Ашээр» («Жаргал» гэһэн удхатай) гэжэ нэрэ үгэбэ.

14Нэгэтэ шэниисэ хуряажа байха үедэ Рэувээн таряалан дээ-рэ хүн үбһэн гэдэг ургамал олоод, Леһаа эхэдээ асаржа үгэбэ. Рахээл энээнииень хараад, Леһаада:

30:14 Энэ ургамал эдибэл, хүнэй дура буляахада ехэ нүлөөтэй гэжэ тоо лог до дог бай гаа.

— Хүбүүнэйнгээ олоһон тэрэ ургамалые намда үгыт, — гэжэ гуйба.

15— Үбгыемни буляажа абаһаншни багадаа гү? — гэжэ Леһаа харюусаба. — Мүнөө минии хүбүүнэй олоһон ургамал абахаяа һанаба гүш?

— Хэрбэеэ та намда хүбүүнэйнгээ олоһон ургамал үгөө һаат-най, энэ һүни би танда Яковые үгэхэб, — гэжэ Рахээл хэлэбэ.

16Тиигээд үдэшэлэн таряаланһаа Яковай гэртээ бусахада, Ле һаа уг тан зол гоод, иигэжэ хэ лэ бэ:

— Намда ерэ. Хүбүүнэйнгээ олоһон хүн үбһэн ургамалаар би шамайе дүү басаганһаа эрижэ абааб.

Иигэжэ тэрэ һүни Яков Леһаатай унтаба.17Бур хан Ле һаа гай үшөө нэгэ хүбүү эриһые хангажа, Леһаа дахин хээлитэй боложо, та ба да хи хү бүү гээ тү рэ бэ.

18— Зараса эхэнэрээ үбгэндөө үгэһэнэйм түлөө шагнажа, Эзэн Бурхан намда энэ хүбүү заяаба, — гэжэ Леһаа хэлээд, хүбүүндээ «Иссахаар» («Шагнал» гэһэн удхатай) гэжэ нэрэ үгэбэ.

19Үшөө дахин Леһаа хээлитэй боложо, Яковта зургаадахи хү бүү гээ тү рэ бэ.

20— Бурхан намда үнэхөөр туһалаа. Одоол мүнөө үбгэмни намайгаа хүндэлдэг болохо, зургаан хүбүү түрэжэ үгөө ха юмбиб! — гэжэ Леһаа хэлээд, «Зевулуун» («Хүндэлэлгэ» гэһэн удхатай) гэжэ нэрэ үгэбэ.

21Һүүлдэнь Леһаа ба сага түрөөд, тэрэнээ «Динаа» гэжэ нэр-лэ бэ.

22Тиигэһээр Бурхан Рахээлэй гуйлтые дуулажа, үри хүүгэ-дые за яа хаар шии дэхэдэнь,23Рахээл хээлитэй боложо, хүбүү түрөөд, иигэжэ хэлэбэ:

— Бурхан намай эшхэбтэр байдалһаа абарба.

24Тэрэ хүбүүндээ «Иосиф» — «нэмэг лэ» гэһэн удхатай нэрэ үгэбэ.

Яков Лаваан хоёрой үгэеэ ойлголсохо, ойлголсохогүйшье сагууд

25Рахээлэй Иосифые түрэһэнэй һүүлээр Яков Лаваанда иигэжэ хан даба:

— Түрэлхи гэртээ, түрэһэн нютагтаа бусахыемни зүбшөөгыт.

26Һамгадтай, хүүгэдтэй болохын тула би энэ удаан танда ажал хээб. Хэр зэргэ хүдэлжэ гараһыемни та өөрөө мэдэнэ ха юмта даа. Мүнөө би бүхы һамгадтаяа, үхибүүдтэеэ хамта ябахам.

27— Һайн хүн боложо, намайе шагна! — гэжэ Лаваан хэлэ-бэ. — Эзэнэй үршөөл үреэлтэй байһаншни маанадташье тэрэнь хүртэлсөө.28Ямар түлөөһэ абахабши? Дуратай юумэеэ аба, би үгэхэб. Гансал эндээ үлыш.

29— Өөрөө мэдэнэт, яажа танда ажал хэһыемни, — гэжэ Яков харюусаба. — Минии хүдэлхэдэ, мал һүрэгтнай ехээр үдөө.

30Ерэхэдэм мал һүрэгтнай хэды үсөөн һэм, харин мүнөө хэды шэнээн олон болоо гээшэб! Минии ерэһэндэ Эзэн таниие иигэжэ үреэн үршөөгөө! Харин би өөрын зөөри зөөшэтэй болохын тула өөртөө хэзээ хүдэлхэ, ажаллаха хүмбиб?!

31— Теэд хэлыш, ямар түлөөһэ абахаб гэнэш? — гэбэ Ла-ваан.

— Намда юумэ үгэхэ хэрэггүй, — гэжэ Яков харюусаба. — Би саашадаашье хони малыетнай адуулхаар, харахаар бэлэмби, зүгөөр нэгэл хэлсээтэйгээр.32Мүнөөдэртөө би мал һүрэг эрьен хараад, тэдээн сооһоо хамаг хара, эреэ маряан, толботой бүхы хони хурьга, мүн алаг ямаануудые илгажа, һүүлдэнь эдээниие хүлһэмни гэжэ абуужам.33Минии абаһан малые та шалгажа үзөөд, хэр зэргэ үнэн зүб байһые тодорохойлхот. Хэрбээ ми-нии абаһан малай дунда ондоо хони, ямаа олоо һаа, та намайе хул гай шан дал тоолооройг ты.

34— Зай, — гэжэ Лаваан хэлэбэ. — Шиниихеэр болог.

35Иигээд тэрэл үдэртөө Лаваан бүхы хара-алаг, хара толбо-той, хара зүһэтэй хони, сагаа-алаг, сагаан толботой ямаа илган абажа, өөрынгөө хүбүүдтэ үгэжэ адуулуулба.36Бусад малаа Яковта орхижо, хүбүүдээ тэрэ хони, ямаатайнь абаад, гурбан хоног ябажа хүрэхэ зайда ошобо.

37Яков уляангир, бүйлөөһэн, бургааһан мододой мүшэрнүүдые абаад, холтоһыень эреэлүүлэн отолбо.38Холтоһыень эреэлэн хуулаһан модоёо малай уһа уудаг тэбшын хажууда тэрэ зоо-бо. Мал уһа уухаяа ерэхэдээ, ороондо ородог байһан ушарһаа Яков хажуудань тэдэ мүшэрнүүдээ зоогоо бшуу.39Һүүлдэнь мал ороондо ороходоо, алаг зүһэтэй хурьга, эшэгэ гаргадаг боло бо.

40Тиигээд Яков мал илган, алаг хурьгад, эшэгэдһээ бүридэһэн өөрын һүрэгые Лаваанай хотонһоо холохон адуулаад, бусад ма лые Ла ваа най хо тон до дүтэ адуул даг бо ло бо.

41Тобир, хүсэ ехэтэй малай ороондо ороходо, Яков уһалуу-риин тэбшэдэ дүтэхэн үнөөхи мододой мүшэрнүүдые зоодог байба.42Ахир, шадалгүй малай ороондо ороходо, мүшэрнүүдээ урда тээнь тэрэ табидаггүй һэн. Тиигэжэ ахир, шадалгүй хони, ямаад түрэхэдөө, Ла ваа най бо ло дог, ха рин ша дал тай, тэн хээ һай тайнь Яков та хүр тэ дэг бо ло бо.

43Иигэжэ Яков угаа ехээр баяжажа, олон хони, ямаатай, тэ-мээдтэй, элжэгэнүүдтэй болоо һэн. Мүн тэрэ олон тоото эрэ, эмэ зарасатай болоо бэлэй.