1Тиихэдэнь Исаак Яковые дуудажа, үршөөгөөд, иигэжэ за хин хэлэ бэ:

— Энэ Ханаһаан орон нютагай басагаар һамга хэжэ боло-хогүй.2Эндэһээ ябажа, хойто зүгэй Падаан-Араам руу ошо. Тэндэ нагаса аба Бетуээлэйдээ байжа, эжынгээ аха Лаваанай басагадай нэгыень һамга абаарай.3Хизааргүй ехэ хүсэтэй Бур-хан шамайе үреэжэ, үнэр үдхэн гэр бүлэтэй боложо, шинии уг удамһаа агууехэ арад яһатан бии болохонь болтогой!4Урдань Авраһаамда үгэһэн Бурханай үреэл шамда болон үри һадаһад-таш оршожо, Авраһаамда үгэһэн энэ орон нютагые шинии эзэлэн бай ха бол тогой!

5Исаак хүбүүгээ үдэшэбэ, тиигээд тэрэнь Падаан-Араамда бай даг Лаваа най да зори бо.

6Исаагай Яковые үреэжэ, һамгатай болгохын тула Падаан-Араам руу эльгээжэ, Ханаһаан орон нютагай басагаар һамга хэхэгүй ту хай ха туу хори гые,7тии гээд Яко вай эсэ гын гээ үгэ дуулажа, Падаан-Араам руу зориһые Эсаав дуулаба.8Ханаһаанай уг гар бал тай бэ ри нүү дэй эсэ гынь һа наан да таа раа гүйе Эсаав ойлгоод, түрэл гаралайнгаа дундаһаа үшөө нэгэ һамга аба-хаар шиидэбэ.9Тиигээд Эсаав хүгшэн аба Авраһаамайнгаа хүбүүн Ишмаээлэйдэ ошоод, Махалаат басагыень һамга абаба.

Махалаат Нэвэһоод гэжэ ахатай бэлэй. Иигэжэ Эсаав һамгад дээрээ үшөө нэгэ һамга абаа һэн.

10Беэр-Шеэвэһээ гараад, Яков Хараан хото руу зорибо.11Нэ-гэтэ наранай орожо байха үедэ тэрэ нэгэ газарта хүрэжэ, тэн-дээ хонохоор шиидэжэ, нэгэ томо шулуу дэрлээд хэбтэбэ.

12Зүүдэндээ огторгой газар хоёрые холбоһон гэшхүүр хараба: тэрэ гэшхүүр дамжан, Бурханай элшэнэр дээшэ -доошоо ябажа бай ба.

13Эзэн гэшхүүрэй оройдо зогсоод, Яковта иигэжэ айладхажа бай ба:

— Би Эзэн Бурхан мүн! Шинии эсэгэнэр болохо Авраһаамай, Исаагай шүтэн зальбардаг Бурхамби. Энэ нэмжын байһан газарые Би шамда болон шинии уг удамда үгэнэб.14Шинии үри һадаһад газарай шорой мэтэ олон боложо, дүрбэн зүгөөр таран һуурижаха. Би шамаар болон уг удамааршни дамжуулан, дэлхэйн арад түмэниие үреэхэб.15Хаанашье ябаа һааш, Би шам-тай суг ябажа, аршалхаб. Энэ орон нютаг руу дахин асархаб. Айладхаһанаа бэелүүлтэрээ Би шамайе орхихогүйб.

16Яков нойрһоо һэреэд, иигэжэ хэлэбэ:

— Эзэн эндэ байха юм гэжэ би оройдоошье һанаагүйлби.

17Гэнтэ тэрэ айн һүрдэжэ, иигэжэ дуугараа һэн:

— Ямар аймшагтай газар гээшэб! Энээхэн хэһэг газар болбол Бурханай үргөө ха, тэнгэриин орон руу орохо үүдэн болоно гээшэл!

18Үглөөдэрынь Яков эртэ бодоод, толгой дороо дэрэ болгоһон шулуугаа хүшөө мэтээр табижа, олива модоной тоһо дээрэнь адхаба.19Энэ газараа Яковай «Бейт-Ээл» гэжэ нэрлэһэниинь «Бурханай үргөө» гэһэн удхатай. Тэндэхи хото урдандаа Лууз гэжэ нэрэ тэй бэлэй.

20Тиигээд Яков аманһаа иигэжэ унагааба:

— Хэрбэеэ Бурхан намтай суг ябажа, аян замдам хаража хамгаалжа, хооллуулжа, хубсалуулжа,21эсэгымни гэртэ ами-ды мэндэ бусаагаа гээшэ һаань, би Эзэниие шүтэн хүндэлжэ, өөрынгөө Бурхан гэжэ тоолодог байхаб.22Хүшөө гэжэ минии табиһан энэ шулуун арад зоной Бурханда мүргэдэг газар боло-хо. Бурхамни! Танай үршөөһэн бүхы юумэнһөө арбанай нэгэ хубиие би Танда зорюулан бусаажа үгэдэг байхаб.

Энжын түлөө Лаваанда Яковай ажал хэлгэ